بوسه بر پیکر سرد زیر پا میزد ولی

گیسوانش پرپر و ماه سپهر اشفته حال

از نبود قطره ها

از نبود سایبان

بر طواف چشم او اشک نگاه

این منم  من هم درختی از تبار غربتم

اشنایم با گون با سوت و کور

زوزه ی باد ونگاه سرد خاک

باغبانی داشتم اهل فلک

دست های گرم او بر شاخسارم اشناست

میزنم فریاد ای اهل فلک

یارم کجاست

حال غنچه میکنم ادراک ولی بی فایده

 من واو اماده ی پرواز شب                          خزان

ارایش است

ناظری را مست و مدهوش عقل را

پیرایش است

گیسوانش روی دوش

چون بخندید و شکفت

غم ایامم بخفت                             خزان

من مسافر

سوز اهم

حرف اخر

با نگاهم

اشنایم جاده هاست

گنگ ومبهم

اخر این مقصد کجاست!؟                                                        خزان

شب سراسیمه گذر میکند ازبطن زمان

شب سردی است لاکن

جبرواحساس مرا دعوت کرد

جایت احساس مرا حس میکرد

حسی از جنس بلور و به زیبایی شب

اری!حس من است

که تو را میخواند

حیف وافسوس که این خواندن من ره به جایی نبرد !!!                          خزان